Menschenwee, Derde boek, Zomer

ii6

patiënt tijd te gunnen tot spreken, zeide jood kort en sugge-reerend :

— En nu.... drink! dit ijskoud heraldisch watèr.... vèr-mengd.... met vocht.... van Valura.... En wèg is.. allen

pijn.... èènsklaps ! En nu.... spréékt ook gij vriend !____

Hèbt gij wat gèvoeld ?.... bij hèt trekkèn ? Sprèèk ?.... zeg slechts.... den vollèn waarheid !

Woest-harige kop, ook van dézen patiënt stond gebluft naar den Jood op te staren. Niets, niets had ie gevoeld, geen sikkepit.

Toen ie dacht dat 't nog beginnen moest, was ie al klaar....

En nou stond de trekker daar voor 'm, met z'n eigen bebloede kies in de tang..

— Gó sa' main kroake !.... daa's puur 'n meroakel.... viel ie uit, in kringetjes bloedspuwend rond z'n beenen.... f'rduufeld.... hai jai sain doar te pakke hee ?... Heerekristis waa'n kanjer hee ?.... dut is dur puur 'n meroakel!

— Spuug sléchts. . in dezèn bèkèr.... én drink.. nog één slok... van Valura.... alles gratiès.... Dit vocht.... dit ijskoud watèr.... het trekkèn !.... Houdt dit vocht.. éénen minuut in üws mond.... op dén plek üws pijns.... zonder.. te sprekèn.... zondèr.... ü te... bewègèn... laat koelen.... üwes mond.... uws zenuwen.... uwen verhemèlten, uwèn spierèn, uwèn pezèn, uwén gebèèntèn.... en weg is uwèn smart____ weg uwèn lijdèn !____

Twee minuten lang oreerde de kwakzalver weer door, al deftiger, hoogdravender, voelend z'n stijgender invloed op 't bokkige, eerst scheldende publiek. De woeste kerel, stond onder 'm, met opgeblazen wangen, 't vocht speelsch rond te spoelen in z'n mond, doodstil in één houding, bestaard, met ontzag, door heel den kijkkring. —

— Spuug nü uit, vriend, èn spreek !.... tot üw maagden.. en makkèrs.... spreekt.. en zèg.. niets dan den.. waarheid.. Spréékt.. Drink nog éénen keer.. van dit.... ijskoud water..

En zeg dan----of gij pijn hèbt... Zeg dèn... vollèn waarheid

aan uws gelijkèn----aan uwèn meerdèren.... en mindèren..

spreekt.. hebt gij pijn ?....