Menschenwee, Derde boek, Zomer

97

nauwer op en achter elkaar. Kleine baasjes-pachtertjes stonden in den koopkrans gedrongen, met d'r sluwe kaal-geschoren tronies, loenscherig berekenend in klankloos lipbeweeg, wat ze voor de waar geven konden. Anderen, in gedachten, staarden als gekataleptizeerden naar de nu stille bel op kistenhoogte, die flonkerde bronzerig in zongloed, tusschen 't groen. Lager gloei-glansde zon rond de kijkkoppen, rood-gouden toover sprankelend op tronies-brokken, de kerels vervlammend in toortsigen brand van d'r pracht-bronzende kleeren. Demonisch vlamde er gloed, inbijtend op den kring, hier fel-licht verblindend op wit gekiel, daar goud-wolkerig verzevend op fronskoppen, bronzen ooren en handen, kleurige kielen en schonken. —

Venters die Wiereland doorsjacherden met wat groenteafval in hun verrotte schrompeling van kleeren, beloerden elkaar woest-nijdig, vooruit al bang, dat een den ander zou opjagen. Onstuimiger drong de stoet bijéén, scharrelkring van schorre kerels, in naakten drang elkaar met oogentaai vermoordend van afgunst. Snel, in woordratel van z'n kisthoogen stapel af, had afslager z'n waren geprijsd. —

— Veur tachtig de duuzend,.... veur dertig.... die.... veur vaiftig die....

— Main.... gilde één uit den kring, angst-ontzet als zouden ze 'm slaan.

Daar weerklankte helsche stemmestrot, van bel tingelinge-linge! lingg !.... tin.... gelinge.... lingg-ling ! ling ! schel neerziedend in verdoovende vaart, in 't rondomme geraas van karren, honden en menschen. Achter den afslager en kijkkring, was weer 'n ontzaglijke, aaneengekettingde rij aardbeikarren aangerateld, helrood tusschen de losgestapelde peenbossen. Als 'n geweldig fantomige opstand van plukkers en rooiers, was er 'n nieuwe stroom reuzige werkers en sjouwers uit den stationskant aangedrongen, dwars door de paardjes en ezeltjes, in 'n davering van ho !.. ho !.. hei daar ! !'s. Opstanding van titanische plukkers uit 'n heel anderen landhoek, tegen de paarden ingaand, die verhit, in pracht van trek-gang, trappelden en vernielden wat onder den hoef kwam. —

II. 7