Kunstenaarsleven, tweede deel

214

alles uitgedrukt, dat de heele gedachte aan geldbieden stierf vóór de geboorte. Wel had Soonbeek erna even bepeinsd : al hij nu, ondanks z'n verzet, tóch z'n aanbod deed, wat zou er dan met hem gebeuren ? Maurice zou dadelijk hevig opspelen, hem misschien zelfs afranselen willen en nooit meer 'n stap in z'n huis doen. Juist, juist, dan had ie toch ook 't zelfde resultaat bereikt. Maar wacht eens.... liet ie in godsnaam oppassen ! Als ie dat deed, was ie Flora voor goed kwijt; ze zou hem dan pas op schrikkelijke wijze schandaliseeren. De schande zelf kon hem niet zoo heel erg schelen, maar z'n macht, z'n macht zou breken door de blootlegging van die verhouding. Wat ging 't de wereld aan op welke manier zijn vrouw hem behandelde en hij haar ? 't Ergste was echter wel, dat ze toch bij Maurice zou gaan. Ze zou dan heelemaal kunnen doen wat ze wou. En hij zou nog érger gekweld worden van achterdocht en jaloezie, nog meer zijn macht over haar verliezen. En dan was ie niet alleen Flora kwijt, maar ook voor altijd Maurice, dien machtigen kerel, dien hij haatte en liefhad om z'n kracht, dien hij kon teisteren, slaan en tegelijk koesteren en bewonderen. En van alles bleef nog 't ergste wel : hoe zou hij ooit Maurice vrij durven zeggen, wat er in 'm ziedde en vloekte en angstte ? Bij honderdmaal onbeduidender dingen — die hij ieder ander met 'n heeten spot in 't gezicht smakte, onder 'n satanisch wreed gesar van zijn glimlachmond — voelde hij bij Maurice, eer ze er al uit waren, een onzekere, bange verslapping van bedoeling. Hij zei 't wel, maar stotterde gekneusd, gebroken en verhakkeld, telkens terugnemend en weer wat er bij plakkend en dan schuw kijkend hoe 't opgenomen werd. Maurice kon met 'm sollen, hij maakte 'n kwajongen van 'm, met 'n blikken sabeltje en 'n pluimsteek]e op, van hèm en al z'n geweld. Neen, neen, hij zou 'm niet meer kunnen missen. Hij kon hem, zoo vlak in zijn omgeving, ook veel beter haten, vloeken in gesmoorden wrok, vernederen en op allerlei wijzen dwarsboomen. O ! soms wou ie z'n dood wel, als ie bedacht, hoe Flora 'm door zijn invloed ontglipte. Dan hoopte ie, dat er eens iets verschrikkelijks met 'm gebeuren