Studiën, eerste bundel

170

maar de essentieele wijsheid in dit hoekje gelegd, werd ómgehangen en zwabberde in den wind als de linten van 'n bakermuts. 01 die ״beelderige" Windekind, hoe snoezig, hoe liefl En die bloemen-sprookjes en die honneponnigetafreeltj es van vogel- en konijntjesleven, ol beelderig I Zeker, zeker, teerhartige menschen, het heele leven is „beelderig." Maar Windekind is 't symbool van het intuïtieve dichterleven. Is dat niet mooier dan de mooiste Liberty-das? En zelfs Pluizer is 'n half dozijn waard. Dat lesje ook van die vermaledeide verzinnebeelding! 't Is toch zoo goedkoop..., 'n plattegrond van het zieleleven: Windekind, de poëzie, Wistik, de altjjd-zoekende, metaphysische geest, Pluizer, de dorre experimentalist, Cijfer, de wetenschap óm de wetenschap! Kom, hoe onnoozel dat werkje! Laten wij toch niet al te hard bluffen op de kennis-onderscheiding der symbolen in het boekje. Ik hoor zoo nu en dan 'n spotkuchje van den auteur. Neen, weet u, onder ons gezegd... Van Eeden is 'n innig ouderwetsch man. Z'n eerste deel van De Kleine Johannes was al topzwaar van overwijsheid. En de zwaartekracht is helaas niet alleen 'n ding van natuurkunde. Juist om z'n ouder-wetschheid heeft Van Eeden 't met de nieuw-lichters aan den stok gekregen.

In zijn jeugd meende hij bij 't jubelende, luidruchtige stoetje te behooren. Toen was 't nog troebel in z'n hoofd. Daar kwam Johannes Viator en men smakte den ouderwetschen nieuw-lichter op straat. Van Eeden is dan ook 'n ontstellend vreemd mengelmoes. In Johannes Viator mystiekerig; in zijn studies universeelerig, spiritisterig; in z'n drama en moreele boetpreekerij kristeljjk en boeddhisterig. En dan nog... de Faguetjes kunnen u de pagina's noemen en de regels en de woorden... hij imiteert