Het Volk God's, Menschenharten

88

— Ja, la gardie meurt et ne se rend pas!... jammerde, quasi-sentimenteel, Huygens.

Hij streek met een heroïsch en ruk door zijn piekende pruik en zijn oogen gloeiden als brandend violet.

Spotstemmen van kringleden:

— Piet-hiettede-die!

— Uitvinder van den wereld-aether...... het cos-

misdhe poeder!

— En van de gekromde blauwe ruimte!

— Kwast- en verf-collega van Rembrandt en Einstein!

Nu mengde Alice van Duinaarde's mannenbas zich in het gekeuvel. Zij flapte iets zeer geleerds uit. Zooals zij ook in het college-lokaal deed vóór Professor's komst. Zij oreerde iets over de metaphysische verschijning van de werkelijkheid. Het was een vergeestelijkte voorstelling...

Dubbelbril van Robespierre—De Rooij begon dreigend te fonkelen. De Rooij walgde van al dat zoutelooze gesnoef en gesnork, nu de omwentelingsRussen geen beurt kregen...

— Jan Klaassenspel, niets dan Jan Klaassenspel!

Minnie Halbersma gaapte, loeiend-kii en onbeschaamd tegen al de debaters in. Haar spits-nerveuze vingers bepluisden weer de wolk-witte japon-volants. Tusschen de tanden zong zij verveeld en haar voetjes trampelden de maat...

Trijn, Trijn, Trijn...

Zij luisterde nog liever naar een taaien cursus over spirochaeten en allerlei micro-organismen. Dan had zij tenminste nog ״lol" in die koortsverwekkende kronkelslangetjes.

Zionist Jacob Andriessen, in schuwe onuitgesprokenheid, mompelde iets onverstaanbaars naar blonde Minnie, van wie hij bemerkte dat zij óf haar puistjesgezichtje of haar japonnetje bepluisde.