Het Volk God's, Menschenharten

72

Danton was Branders' bijnaam in den kroegjoolkring. Doctorandus Branders noemden zij allen een schriklijk scherprechter en bloedrood verguizer van vele tartende reputaties, die godlof in diepen zomer-slaap zwegen. Hij vonniste heel de wereld met ver-niel-critiek. Dan bewoog hij heftig en druk zijn breede vroedvrouwen-handen en trok zijn gezicht bietenrood.

Ook een Robespierre was er in het gezelschap. Een dwepende Sovjetter, met de absolutistische allure van het lid der Nationale Conventie. Het allereerst ontwaarde men een ontzaglijken bril. Dan den kop, met het haar gekruld als Robespierre's pruik. En het gezicht, met den even schuin-gestooten haakneus, strak-streng, onverbiddelijk-koel. De Rooij was zijn werkelijke naam. Een oolijke Mickey-Mouse-trek groefde om zijn wulpsdhen mond. Op zijn bril fonkelde, als hij iets las, plotseling nóg een bril. Robespierre stond voor zijn Doctoraal Wis- en Natuurkunde. Phantomale blokker, maar geestelijk heftig mioop... Russiomaan, ondanks zijn studie van diffe-rentiaal-meetkunde. De Rooij gaf geen spaan om standen. Hij kon wel picnicken of knikkeren met proffen en curatoren...

Pierre Dijkstra, psychiater, met roode koetsiers-snor, schimpte en kreet verachtelijk:

— Wat Danton en Robespierre, naast de Russische Omwenteling van 1917!... Geen klap waard! Allemaal ouderwetsche revolutiehelden met leeropdrachten... Stinken al bijna anderhalve eeuw in de historie... Lijkengif!...

De Rooij manifesteerde ijselijk:

— Rusland... je ware!... Alsjeblieft uit Frankrijk geen Panopticum-herossen-in-ontbinding meer!...

Minnie gilde, dramatisch-valsc'h:

— Tsarenmoord! Tsarenmoord!... Gasoorlog van