Het Volk God's, Menschenharten

•519

borgene getoond. Maar allemaal hebbe ze 'n slechte pertij gespeeld!... God heb mijn beschermd; me bed was rein. God heb me 'n kroon bove me hoof late zakke... éls starre op starre... 'n zege!... Daar gong de hemel ope en engele stinge bove me hoof... Maar die angenome dochter van mijn, dat meisie, dat ze mijn gebroch hebbe in 't kissie, vijfentwintig jaar geleje, ziet u... die was slech voor mijn, al was ze 'n engel... Haar man is nou prezedent van 't Gerechshof... Me ouwe dwaze hart verlangt nog na d'r...... Onnoembaar!... God heb mijn gezeg: de dood, Saartje, overwint dóch alles!...

Rebecca wilde gaan. Zij was ontzet en beangst. Vervolgingswaanzin bedreigde Saartje vandaag sterk. Ook haar zoet-verbeeldende en nooit-kwetsende hoogheidswaan warrelde door alle woorden heen, als een vleermuis, opgesloten in een enge kooi. De geweldige, goudbruine staaroogen van Saartje vlamden. In een opflikkering van inzicht sprak zij allerplechtigst, met drie vingertjes van de kleine hand opgeheven, onder een klapwiekend gebaar:

— Nee... ze zelle tege u nooit valsche pertij spele kindje... nooit... Ga maar gerus naar 't huis uwes verloofdes... Sara Kroon waakt over u!...

EINDE.