Het Volk God's, Menschenharten

47 4

al het gezuurde, het gedeesemde in spijs en drank, uit de woning was weggeboend en weggebrand...

Tante Truddie gloeide, zweette van angst, dat het luttelste korreltje gezuurde, op het Paaschfeest nog ergens in een hoekje of holletje verscholen mocht blijven, al zou haar het slotgebed van Josua: het gedeesemde dat nog onontdekt is gebleven, zij beschouwd als vernietigd, gelijk het stof der aarde, — haar redden. Vóór, achter, in de keuken, in Rebecca's schemer-triest slaaphokje zelfs, ging zij rond met haar gulzige en blazerige reinigings-attributen, om te verdelgen, te vernietigen het gamets, het gezuurde, dat de goddelijke Pésach ontwijden kon. Tante Truddie ontweek streng haar eigen honk in de Moddermolensteeg en vertrouwde alles toe aan zuster, weduwe Esther Aboab de Fonseca, die alleen rondstaarde als een uitgehongerde vogel.

Vroeger deden al de jongens in jool mee. Zij kenden dat gametsbattelen van heipaal tot dakpan! In betere tijen werd in huis alles vernieuwd. De rechte soort!... Bij Truddie's eigen moeder-zaliger, God had haar ziel,... werd week na week geploeterd en geschrobd, dat je er den zwam in je knuisten van kreeg. Afijn,... nooit achterom kijken. Kwam ze nooit in Palestina...

Ook Hereira en Rebecca weerden zich ieder jaar dapper. Het gedeesemde wég, tot er geen sprankje meer overbleef. Nü zat Josua in zijn stoel en luisterde geduldig naar Truddie's onverdraagzaam-smeuiïg gekwetter onder de woedende Paasch-schoonmaak. Nü hoorde hij zustertje Dwergdrokkie, — onder zijn gebeden in het vroege morgenuur, — zuchten, krijten, kwaadspreken, en weer roddelend verloochenen alles wat zij een dag ervóór nog pas had gekoesterd en opgehemeld. Inmiddels had zij reeds, de vorige week, het vaatwerk in het keukentje onderste boven gehaald. Zij boende ieder gaatje van vergiettest en rooster, van

Gametsbattelen: wegruimen van het gezuurde.