Het Volk God's, Menschenharten

TWAALFDE HOOFDSTUK.

I.

Uriël ving beneden, in de Heerenkamer, vlak bij den grooten salon, waar het rook naar gedroogd gras, een heel lief knipoogje van Mama op. Alleen spannend voor hém bestemd, terwijl zij Bertha, de haak-neuzige keukenmeid, — plomper nog dan de dikke Duitsche Bertha, hoonde Leo, — in de vroegte orders gaf voor het avondmaal. Wanneer Bertha weg was, wilde Mama hem blijkbaar iets zeggen.

Haar gracieuze handjes perste zij tegen de slapen, onder het spreken. Uriël vergeleek weer onbewust het ranke en vlugge van Rebecca met Mama's woelige rijzigheid. Ook Mama's bruin golfkapsel glansde als van Rebecca... Wonderlijk! Verrukt keek Uriël naar het zuivere ovaal van moeder's fijn en spiritueel gezichtje, dat nu zooveel teere bezinning uitdrukte.

Uriël schrok één moment van haar bijna schrille, dringenden vreugdeblik, waarin weer dat roodachtige schijnsel gloeide van eertijds... Mama zag ontroerd-bleek en de aarzeling tusschen de woorden, in de zachte stem, trof Uriël als iets heel bekends en liefs. Nü geen schijngestalte van ouderlijke teederheid, maar alleen ongekrenkt zelfvertrouwen, uiting van koesterende gemoeds-innigheid. Mama verraste hem fél met haar nieuws... Zij had gisteren eindelijk Papa overrompeld; nauwelijks thuis van een vergadering over Banken-mobilisatie. Zij kreeg hem zoo ver, dat hij erin

toestemde!...... Rebecca Hereira mocht hier, op het

Museumplein, haar entrée maken. Het was allemaal erg geheimzinnig in het werk gegaan. Hoé... zou zij hem later wel eens vertellen. Maar Papa verzette zich niet meer tegen zijn nichtje's komst.