Het Volk God's, Menschenharten

ZEVENDE HOOFDSTUK.

I.

Sallie Blik's smal en wrakkig woninkje, in de enge Onkelboerensteeg, stond er gewrocht als een unicum. Eén keer half-onbewoonbaar verklaard, een ander maal weer bij gepleisterd en opgekalefaterd. Sallie had sinds jaren het heele, van binnen donkere en verstorven pand geihuurd. Van buiten geleken opgang en pui een antieke schavot-kar-stellage uit de Groote Revolutie. Scheeve gevel, dubbeldeurtjes, vensters en kozijnen waren al tezaam overkwast met bloedroestige verf. Twee geronnen-roode, houten en leuninglooze buitentrapjes flankeerden zijwaarts winkeltje en pak-kelder, door luiken en dwarsbalken gestut. Het verweerde, rood-houten trapje rechts, ging naar étalage-raam. Het vermolmd linksche, naar bovenwoning en magazijn. Het winkeltje van binnen stond stikkens volgepropt. Ook het scheemrige achtervertrek, door een gebarsten glazen dubbeldeur en verdonkerende vitrages, gescheiden van ״de zaak", berg de wrakke meubeltjes. Alles drong er rommelig bijeen: koperen opstanden van schrijfbureau's, blompottafeltjes, kastjes, vuile glasplaten, een trog, banken, behangsel-rollen, karpetten en gehavende lijsten. Er dwars bovenop, oud tin, Zeeuwsche theestoven, gewonde of verminkte Chineesche en Japansche porceleinen vazen en schotels.

In de rood-roeste omgeving van het drie-ver-diepingen-hooge huis, pronkte de winkel als een oud-vergeten rommel-museumpje, waarin nog allerlei