De jeugd van Beethoven

Spranger. Leest zijn ״Beethoven und die Musik als Weltanschauungsausdruck".

In Nederland is, behalve in dagbladen, vaak voortreffelijk door Herman Rutters en Haus van der Wall, in de laatste jaren over Beethoven het best geschreven door Matthijs Vermeulen in zijn dl. 2 van „De twee muzieken", het derde hoofdstuk: De historische Beethoven. Op p. 64 geeft hij de zwetsers die van Beethoven een God, een predikant of een reinen apostel maakten, een heerlijken opstopper op de linkerwang. Want op de rechterwang had ik reeds tien jaar vroeger, om dezelfde valsche Beethoven-idealiseering, een klappenmuziek laten weerklinken. Doch deze klappenmuziek heeft de heer Vermeulen natuurlijk niet gehoord, al lijkt zijn p. 64 onbegrijpelijk veel op een pagina zooveel van mij. Vermeulen's opstel over Beethoven is, eer zonder dan mét de anecdotische opvulling, een voortreffelijke synthese, fel-schoon in hautaine karakteri-seeringskracht, in de doorleving van Beethoven's orgiastisch-scheppend wezen diep en van een sidderende overgave. Er zijn slechts weinigen die zóó de „dronken extase" en de scheppings-bezetenheid van een Beethoven kunnen voelen en in zoo sublieme vaart van woord, rhythme en beeld vermogen te naderen. Den geestelijk-trouweloozen, quasi-classie-ken, pompeusen en schijn-vermetelen Vermeulen, den mallen en grilligen ophemelaar en nog malleren, jaloerschen, klaterenden afbreker vaak, laat ik hier buiten bespreking. Ik wenschte alleen, in verband met zijn Beethoven-karakteristiek, den dichter Vermeulen te erkennen.

130