Letterkundig leven, deel 1

DB GEDENKSCHRIFTEN VAN SARAH BERNHARD. 93

meer geestdrift van de zich amuseerende menschheid over haar hoofd losbarstte, hoe sarcastischer en af-gunstiger haar vijandenkring werd.

En nimmer gaf een vrouw meer vat op zich.

Ze deed krankzinnige dingen. Ze ging rollen leeren in een voor haar speciaal bestelde, met zijde gevoerde doodkist. Ze omringde zich met woestijnbeesten.

Niet een dotje van een leeuwhondje, ____maar een

hondje van een leeuw, koesterde ze op haar schoot. In Bretagne zocht ze tusschen de klippen en rostkloven de gevaarlijkste plekken en liet zich aan een touw in afgronden neer. Tegen de machtige ״Comédie" ging ze in proces.... Ze ging de gruwelijkste terechtstellingen bijwonen____Ze minachtte wat haar vergoodde, ze vergoodde wat haar krenkte.

En nu deze divine Sarah zoo oud is, dat ze er reeds

als een vrouw van____dertig jaar uitziet, ze simpele

landliedjes van Dierx reciteert met japonkronkelingen om de beenen alsof ze, al declameerend „slangen-

menscht"____ zóó beheerscht door theatretrucs dat

de „divine" uitgefloten wordt door de hoffelijke, distinctie-volle en teeder-oplettende jonge Franschen..... nu wil ze ook naar de pen grijpen en

stelt ze haar gedenkschriften te boek. Ook zij gaat den weg van al het sterfelijke! Toch, voor ze wegzinkt uit ons gezicht, moet ze nog eens een revue van haar leven geven, en onder den goudgloed van haar toover-lantaarn, menschen, toestanden en gebeuren uit het verleden vangen en beschijnen.

En ook in dit boek is Sarah.... Sarah!

De dof-gouden klankenwondering van haar „voix d'or", waarmee ze de heele waereld totmalwordens toe ontroerde, heeft ook hier bijtonen uitgezongen die treffen. Sarah schrijft boeyend en verhaalt goed. Ook hier coquetteert ze met een typische oprechtheid en zelfbeschouwing die vooral bekóring begeert te geven. Haar bewegelijke geest ensceneert met raffinement