Muziek en Tooneel

den naam niet weten mag. Smeer en vuil en duisternis zijn nu eenmaal voor den vuile, den smerige, den duistere, en het blanke fatsoen der brave lieden ligt zoo blinkend op 't geweten te glimkoonen als een opgepoetst legioen-van-eertje in een knoopsgat.

III

Toch was het mij droef in het Odeon-zaaltje. Heel droef! Dat is zoo niet te zeggen waarom. Als ik lichtekooien voor een venster zie staan, en ik hoor ze zingen, vroolijk en wel, kan ik huilen! Lachen van verongelukten en rampzaligen stemt mij onzegbaar veel droever dan het hevigste geschrei en geweeklaag van brave en fatsoenlijke schepselen, zonder zonde en zonder brandmerk. — Dien avond bij Jacobs, doorleefde ik weer al het geziene van het aller-somberste en meest-getrapte en hevigst-geknauwde leven. 1!!: raakte weer aan het spokerige, ik zag weer dien brandavond te Pary's, ik hoorde weer het angstige vrouwen- en mannengeschrei dooreen! Maar't hield gelukkig niet aan.

Want zeer vervelend en soms zelfs zeer potsierlijk was Jacobs met zijn gelees, tusschen zijn liedjes en zingen in. Zijn proza was over het geheel rhetorisch, slap, zwak en al te dikwijls geforceerd-geestig. Hier en daar schoot 'n leuk scheutje ironie los, doch het geheel was niéts! Maar zijn liedjes waren wel beter. Ook zijn zingen zélf was soms zeer goed. Ik geloof dat er heel wat »bewerkt« materiaal bij is met zoo afgesleten keur, dat een Hollandsch merk wel geoor

160