Mijn zwerftochten door Jordaan en Donker Amsterdam

Het Ye begint kil en onrustig te bruisen en te klotsen. Het Ye lijkt een zee van groengrauwe wijdte en langs de ingeheide gordingen loopen uit kabelgaten haastiglijk, in verblindende tinteling, een rij vurig-beschenen golven. Torenklokken luiën zacht.

Nu, in schemering staat ook de Schreierstoren, even vooruitspringend op zijn Kaap, in het Ye, somber, stug en geweldig in zijn plompe, hardnekkige kracht, en de gele ophaalbrug op de Sluizen, van wal naar water, steekt hoog en eenzaam als een galg overeind.

Een donker gedrom van middeleeuwsche fortmassa duikt achter het huis van den Havenmeester op. Het beschaduwde rondeel van het Camperhoof d en de zware scheepskranen, verdoezelen...

Plotseling dreunt de stad en een hevig kanon-nengebulder weergalmt over het wijde Ye. Groet van zee-soldaten! Een snelzeiler, verloren gewaand, kondigt zijn gelukkige thuiskomst aan. Kruitwolken zweven over den Stroom, die nog éven duister-helpaars opgloeit. De schemer hangt al dikker floersen tusschen ra's, nokken en over verdekken. Ankertouwen liggen ingekrompen als slangen. Zeilen en want lijken te groeien, ontzach-lijk, in den cobalten avond. De stralende zomerdag boven het Ye, sterft tusschen paarlmoeren glanzen van water en hemel.

159