203
wet op de immigratie werd uitgevaardigd, bevonden zich in de havensteden van Europa duizenden Joden, die op de eerste scheepsgelegenheid naar Amerika wachtten. Zij moesten allen achterblijven en het lot dezer ״gestrande” emigranten heeft van de Joodsche weldadigheid ontzaglijke offers gevraagd.
Ook Amerika is niet vrjj van antisemitisme. Een geheim genootschap, dat zich Ku-Klux-Klan noemt en gesteund wordt door den millionair Ford, voert een heftige propaganda tegen de Joden. Het schijnt intusschen, dat de Nieuwe Wereld voor het antisemietisch gif niet zoo vatbaar is als het oude Europa.
De Joodsche gemeenschap in haar geheel heeft sinds den oorlog aan de Amerikaansche Joden groote verplichtingen. Waar de Europeesche Jodenheid door den oorlog zeer verarmd is, moet zij zich tot herstel van het verwoeste Joodsche leven in Oost-Europa in de eerste plaats wenden tot de Ameri-kaansche Joden, wier welstand na den oorlog is toegenomen. Het is verblijdend, dat dezen aan de van hen gekoesterde verwachtingen ten volle beantwoorden en millioenen offeren voor de velerlei nooden, waaronder de Jodenheid gebukt gaat.
Palestina. Bij het verdrag van San Remo, 24 April 1920, werd, zooals wij reeds hebben gezien (zie blz. 192), aan Engeland het beheer over Palestina onder toezicht van den Volkenbond opgedragen. Eenige maanden later verving Engeland het militaire bestuur in Palestina door een burgerlijk bestuur en stelde aan het hoofd daarvan een Engelsch-Joodsch staatsman van groote bekwaamheden, Sir Herbert Samuel, die dea titel Hooge Commissaris verkreeg. De goed-keuring van den Volkenbond liet echter nog zeer lang op zich wachten. Dit was voornamelijk te wijten aan den inmiddels tot uiting gekomen tegenstand der Arabieren in Palestina tegen de stichting van een Joodsch Nationaal Tehuis en aan de bezwaren, die door het Vaticaan werden opgeworpen tegen het herstel van het Joodsch volksbestaan in Palestina. De