De Lafaard

147

landen, voor Vlaanderen, Nederland, Denemarken, om toortsdragers te worden van de nieuwe kuituur. Frankrijk, ook het overwinnende Frankrijk zal niet weer tot herbloei komen, want, zoo het zegeviert, zegeviert het niet door de kracht van den eigen wil en de eigen vuist, maar door de hulp van anderen, die diep-in de Fransche ziel niet kunnen begrijpen of liefhebben. Het s goed, Duitsche schoolmeester, dat gij eens zóó hoort ¹spreken, opdat gij straks jong Duitschland op kunt voeden naar andere principes dan de vooze rhetoriek, die Potsdam u opdrong, Potsdam dat reeds Franskilj onsch was, toen Frederik de Groote Voltaire verafgoodde en de eigen groote Duitsche mannen miskende; die Franskil-j onsch is geweest in uw te universeele Goethe;maar Duitsch waart gij in Schiller, uw echten vaderlandschen poëet.”

Claus zat met bleek gelaat en oogen, waarin nu en dan een traan met moeite weerhouden werd, toe te luisteren. Nu de jonge Vlaamsche intellectueel zweeg, was er een lang oogenblik van stilte. Toen opeens stak hij Victor de hand toe:

„Vijand, je bent m’n broeder!”

Victor nam de hand aan. „Vijanden zijn we, maar zullen we niet blijven. Broeders kunnen wij zijnen in de toekomst zullen wij dat wèl kunnen blijven. Gedenk ons arm Vlaanderen en, Germaan, als je eenigszins kunt, spaar ons Vlaamsch bloed, spaar ons Vlaamsch goed.”

Nauw had hij dit gesproken, of er werd een alarmsignaal gehoord. Claus was opeens weer de Duitsche soldaat, gespte snel z’n koppel aan, drukte nog even de hand van den Vlaamschen student en snelde naar beneden, den winkel door, de straat op. Daar was het al druk. Duitsche soldaten sperden de straten af,joegen de burgers