Op water en brood

68

van justitie, politie-organen en wie er meer van de strafgeverij als handwerk direct en indirect hun broodje moeten hebben.

Ik vertelde van het arme Haagsche mannetje-op-leeftijd, dat bekeurd was en van den kantonrechter een boete kreeg van f 1.50, omdat hij op den Ouden Scheveningschenweg tegen een boom een kleine behoefte had gedaan. Nemen wij nu dit geval als treffend voorbeeld.

Dit mannetje was tevoren nooit bekeurd, was een volkomen fatsoenlijk, eerzaam-arm Haagsch burgertje. In Den Haag kregen toen de agenten van politie een premie voor een zeker aantal bekeuringen. Er is daar eenige weken geleden in den Haagschen gemeenteraad over geklaagd en ik wil hopen, dat deze maatregel nu afgeschaft is, want men kweekt zoo onder de agenten van politie, hartelooze individuen. Dit brave mannetje wordt op water en brood een etmaal in een kille, vochtige kluis opgesloten. Hij kost het Rijk het vervoer naar en van Rotterdam, dat is 2xf0.60, is fl.20. Hijzelf verliest een dag loon of zijn patroon verliest een dag werk, berekend op f0.75, dat is f 1.95. Berekenen wij, dat hij voor f0.05 brood heeft opgegeten en aan lakens, wasch en slijtage, administratiekosten ook f 0.05 heeft gekost. Dan komen nog de kosten van den kantonrechter, die hem veroordeeld heeft, welke heer, daar hij f0.75 per uur verdient, toch ook voor een dubbeltje tijd aan het genoemde allergewichtigste geval heeft moeten geven. Het gevalletje kost dus aan het Rijk f2.15. Als de agent tegen den man had gezegd: „Denk er om, dat is verboden. Een volgende maal zóu ik je moeten bekeuren” was aan de eischen van een normale samenleving voldaan.

Door zoo’n geval op die wijze te straffen, wekt men slechts een geest van ontevredenheid en verzet en smoort men de vaderlandsliefde en den eerbied voor de regeering. De juristen, waaruit onze huidige re-geering grootendeels bestaat, zijn immers zoo op eer-