Op water en brood

167

vrij-uit te spreken. De eerste maal toen ik in de feuilletons „Een droomer ter haringvangst” getiteld, kon wijzen op de misstanden op onze haringvisschersvloot, had ik de groote voldoening, vele van de door mij tijdens een zes weken durende reis op een haringlogger opgemerkte algemeene misstanden te zien verdwijnen, o.m. het hospitaal- en kerkschip „De Hoop” te zien in de vaart brengen, enz. enz.

De tweede maal kon ik in mijn feuilletons „Twee weken bedelaar” in dit blad optreden voor de bedelaars, deze menschen, die doorgaans aan ziekelijke verzwakking van 'de werkcentra (de energie) lijden.

Thans heeft „De Telegraaf” mij, op mijn eerste aanvraag, onmiddellijk hulpvaardig, loyaal en bereidwillig toegestaan, opnieuw in „De Telegraaf” en „De Courant” op te komen voor het recht van de wegens het niet-betalen van boeten tot gevangenisstraf ge-doemden en uit erkentelijkheid daarvoor is dat werk aan mijn collega J. C. Schröder, die als hoofdredacteur van „De Telegraaf” mij dadelijk verlof gaf, deze thans in dit werk verzamelde feuilletons te publiceeren, vriendschappelijk opgedragen.

Zal het Nederlandsche volk duurzaam zich blijven stellen onder het schrikbewind, onder de kaste der juristen? Zal het Nederlandsche volk blijvend jaar in jaar uit millioenen en millioenen blijven opbrengen, om op universiteiten zijn eigen beulen op te fokken? Of zal het door mij en de mijnen wakker geschud, ik erken niet zacht wakker geschud, eindelijk gaan inzien, dat zijn leiders gekozen moeten worden uit de idealisten, de geestelijk levenden, de dichters, de schrijvers, de kunstenaars, de geneesheeren, de geestelijken, kortom uit alle die door de eeuwen heen door hun beroep getoond hebben, den geest, de ziel boven de materie lief te hebben?

Of zal het Nederlandsche volk voortgaan, zich te onderwerpen aan de wettenduiderij, de rechtsverkrachting dergenen, die door alle tijden heen den Moloch