Op water en brood

132

toch overal verjaagd, te veel fatsoen om te bedelen, nooit voor den rechter geweest, geen toestemming voor eerlijken kleinhandel te drijven, vijf jaar zonder tehuis met twee kinderen, twee jaar en veertien dagen oud, van Groningen naar Antwerpen zonder geld, op het politiebureau overnacht, vrouw apart opgesloten met de twee kleinen, in pikdonker hok, geen licht om de borst te geven, overspannen zenuwen, poging tot zelfmoord, verjaagd uit Antwerpen, weer te Rotterdam, nergens onderdak vindende, voor het eerst in al die jaren één gevonden, die wat geld, (vijftien gulden) wou leenen, handel begonnen, vooruit gegaan, alles terugbetaald, van toen af mensch (ruim twee jaar.)

Nederig groetend,

(volgt naam en adres.)

Deze brief door zjjn telegramstijl toonend, niet een gewone beroepsbedelaarsbrief te zijn, bewijst hoe één enkel goed mensch die het luttele bedrag van f 15.— voorschiet, een medemensch en zijn gezin uit de diepste ellende op kan heffen. Deze brief bewijst tevens hoe onverwoestbaar krachtig de goede aard van deNeder-landsche volksziel is. Het Nederlandsche volk is werkzaam, oppassend en goedaardig. Ware de Nederlandsche volksziel niet van zulk een uitnemende geestelijke substantie, dan zou Nederland zeker niet sedert het Bourgondische tijdvak mede aan de spits der beschaafde volken hebben gestaan. Onveranderlijk bijnakomen alle cultuurdragers na een, twee of drie geslachten uit de heffe des volks op. Dat desondanks de vlottende bevolking der Nederlandsche strafgestichten uit tienduizend kinderen van het Nederlandsche volk bestaat, kan alleen te wijten zijn aan verwaarloozing door schrielheid. Onze volksscholen zijn overbevolkt, hebben te groote klassen, de woningen voor den arme zijn ontoereikend, het voedsel voor den arme bestaat hoe langer hoe meer uit futlooze surrogaten, waar-