Op water en brood

128

couranten en naar mijn beste weten de middelen aangeven ter verbetering van de toestanden in dit huis van ellende.”

Natuurlijk zou ik afgewezen worden. Wat wellicht te verkrijgen ware, zou zijn een bewijs tot toegang van den Minister van Justitie, nadat te voren men de directie voldoende had ingelicht om op haar hoede te zijn. Immers, indien zou blijken, dat de toestanden slecht waren, zou dit den val van den Minister tengevolge hebben en men weet, hoe Ministers aan hun hoogbezoldigde posten hangen.

Waarom en met welk recht, sluit men alle gestichten in Nederland af voor de controle van hen, die geen ander doel hebben, dan als goede Vaderlanders de arme kinderen des volks, aan meer recht en levensgeluk te helpen? Het antwoord is eenvoudig te geven. De menschen die het recht hebben, die controle toe te staan, hebben er het hoogste belang bij, dat misstanden niet openbaar worden. Het is voor hun een kwestie van rijkdom of armoede. Ik eisch openstelling op elk uur van den dag of den nacht van alle rijks- en gemeente-gestichten, waaronder ook begrepen de weeshuizen, voor alle leden van de Vereeniging van Letterkundigen en van den Nederlandschen Journalistenkring en beveel aan te bepalen dat de bestuurders en bestuurderessen dier inrichtingen ieder letterkundige of journalist, die zich, van zijn diploma voorzien, aanmeldt, onmiddellijk met alle middelen behulpzaam hebben te zijn om zijn verheven beroep van belangloos publicist uit te kunnen oefenen.

De weg, die we thans hebben moeten volgen, is beneden onze waardigheid. Herman Heijermans, ik ben er zelf getuige van geweest, kon zijn enquête in „De Jonge Gids” slechts publiceeren nadat hij en ik onze laatste spaarpenning hadden geofferd om dit tijdschrift te kunnen doen voortbestaan.

Ja, wij hebben onze boeken uit onze bibliotheek, ons werkmateriaal dus, in de Oudemanhuispoort, vèr beneden de waarde moeten verkoopen, teneinde zelf