Op water en brood

118

hardvochtige en fanatieke in dr. Kuypers daden en schrifturen zou voor een rassen-psycholoog een dankbaar materiaal vormen om het niet-Nederlandsche in dezen man aan te toonen. Nog heden ten dage zitten eiken dag honderden Nederlanders van echt ras in de gevangenis als gevolg van het feit, dat men een niet-Nederlander de hoogste plaats in een regeerend college heeft aangeboden. De sterk pro-Duitsche gezindheid van dr. Kuyper is bij hem gevolg van atavistische ras-verschijnselen. Nederlanders voor de Nederlanders allereerst en voor de anderen voor zoover het Neder-landsche aard is, verdraagzaam en gastvrij te zijn en schrander ten aanzien van ’t gebruik van goede bui-tenlandsche krachten.

Twee uur. De etensbel luidt. In de kluis komt een oogenblik van werkelijke vreugde. Men snelt naar het luikje van de deur, met het vertind ijzeren eetblik in de hand. Het luikje gaat open. Een zware etensgeur verspreidt zich. Ieder onzer reikt zijn etensblik aan. Buiten ziet men een hand, die het volgiet met een dikke groene brei. Men trekt zijn etensblik terug en allen gaan aan de tafel zitten en met den houten lepel begint het diner.

En als uitgehongerde dieren at men de erwtensoep. Het bleek mij, dat Bron, de manke landlooper, alleen om zich hier aan deze soep zat te eten, had laten opsluiten.

Ik heb nooit dieper de menschelijke ellende gevoeld, dan toen ik deze door twee etmalen water en brood uitgehongerde menschen van hun blik soep zag genieten, zooals trekhonden aan ’t eind van een dag arbeids. Het was hartverscheurend.

En ’s nachts in de slaapkluis toen de oude, manke landlooper, die te gulzig had gegeten, last kreeg van maagkrampen en zijn eten overgaf en den nacht door lag te kreunen, vroeg ik mij weer af, of niet onze maatschappelijke instelling misdadig is. Zooveel geld voor