Germania

227

De wereld bracht hem toen veel eer,

verhief hem hemelhoog, Aanschouwt des werelds spiegelbeeld,

in Vel — en Bedekoog.

Maar zij het menschdom dan ook veil,

niet zoo het vroom geloof, Dat stelt des menschen eigen aard,

ver boven goud en roof,

In ’t groote land van Renigo,

daar leefde eene maagd, Met Maresag, dien eed’len man,

een priester hoogbedaagd.

Die maagd verwekte wond’ren veel,

en had een schoone ziel, Zij achte niet op goud of goed,

maar op wie haar beviel, En wie het meest haar gunst verwierf,

die koos zij zich wel uit, Tot bruidegom en echtgenoot,

die zoete, lieve bruid.

De haven nu van Velago,

die was heel dik verzand, En daardoor heerschte arremoed,

in der Velagers land,

Maar Bedekoog had een fioord,

die was diep als de zee, Deswege werd het volk er rijk,

door skigge op de ree.

De Giseman dacht op een keer,

ik zoek een mooie vrouw, Wat let mij en ik ga op reis,

naar ’t wijf in Renigou,