Germania

187

dan, zoek dan dyn heer----züüüüüüt----zsüüüüüüüt...

dijn heer is hier.... kom----kom----”

Sogol wachtte en keek even weder naar den anderen

gevangene____Hij schrikte----daar, tegen den wand boven

het lichaam van den onbekenden man, die daar lag, zag

hy een visoen____een onverklaarbaar wonderverschijnsel.

Iemand.... een geest____ een ziel.... een god.... wie

dan ook____ had met toovermacht daar tegen den muur

een wonderschoon tafereel geteekend----

Met oogen, star van ontzetting, zag Sogol tegen den muur een boschje van hooge boomen, die wuifden in den wind en daaronder bewegende gestalten... met lange, loshangende haren... vrouwen waren het, die druk, verward bezig waren om iets dat in hun midden lag, te dansen. Maar het grootste wonder was, dat alles omgekeerd op den muur geteekend stond, zoodat de boomen met de toppen naar beneden verschenen en de vróuwen met de hoofden... Dan, nu het gat nog grooter werd, was het opeens verdwenen.

„Hadoe! Kom dan, mijn jongen... kom dan!” zei Sogol aanmoedigend. Het paard stak zijn snoet naar voren in ’t gat en snoof in de krocht naar zyn meester.

Toen, zich overtuigd hebbend, begon het verder te graven.

Sogol hoorde vrouwenstemmen en gillen en roepen, verstond de woorden. Zij spraken den zuiveren Nervischen tongval. Hij was dus door vrouwen van zyn eigen stam gevangen genomen. Waarom? En wanneer? En waar was Harimona en waar was Haun.

Hij begon ongerust te worden over ’t lot der twee. Nu hij weder het daglicht zag en rondom zich de dingen kon onderscheiden, verlieten hem de gedachten aan den dood en zijn mysteriën en zijn jong lichaam verlangde naar de geneuchten van het leven.

Waar was zyn geliefde? Lag zij wellicht zooals hij gebonden in een duister krocht? Was heur paard ook