Germania

162

Wat is een schaduw ? Een niets, en toch zij is.... Zoo

zal de dood wel zijn____een schaduw van het leven....

zoo zal het zijn.... geen lichaam en geen geest, een

afschijn van ons eigen denken____”

Hij legde zijn arm om haar schouder en bleef nog even peinzend naar de urn staren. Toen, zich met een ruk vermannend, wenkte hij Haun.

„Knaap, help mi graven. Wij zullen dezen een schoone terp schenken, opdat zijn schaduw rust vinde.”

Zich bukkend, puntte hij zijn slagzwaard als een spade in den grond en begon een aarden heuveltje te maken. Maar Haun zette zijn horen aan den mond en blies de lange tonen van het Nervische graflied.

Harimona liep ter zijde en plukte wat veldbloemen. Toen, ze in het urngraf werpend, zei ze:

„Braaf zoo mijn jongen____Braaf zoo!----”

En Sogol, even opblikkend, zag dat zij weende. .