Germania

161

Hij blikte op en in zijn oogen lag teederheid en dankbaarheid, maar hij bleef bedroefd.

„Zonder het geheim weten, is alles een nutteloos spel, myn zoete troosteres. Hoe kan het leven licht zijn, wanneer over elke daad, elke vreugde, elke gedachte de schaduw ligt van een onzekere toekomst? Wat is het leven waard, ook het leven van macht, eer, aanzien, weldoen en liefde, wanneer alles een vergankelijk tijdverdrijf is en elk oogenblik een

afsterven____ Ik ben bang Harimona.... o, ik ben zoo

bang voor den dood!”

„Du, mijn moedige, moedige, moedige held!”____

„Ja Harimona----ik ben bang----Al mijn koenheid is

angst, lafheid, vrees, voor dat donkere van 't einde.... Ik wilde, dat ik dijne gelatenheid had en dyne moed voor

’t komende.... Ziet di daar den. ingang van de grot____

Zoo is de dood----En dijne hoop en dijne verwachting is

een wondere grot met druipend edelgesteente tot behang

en een grooten kabouter, die daar heerscht____Maar mijn

verwachting is de zwarte poel, waarin wij allen moeten verdrinken, en in den hoek liggen onze geraamten bij onze

aardsche schatten----Iets mijn geliefde in mij is, is maar

grooter dan mijn verlangen, naar het weten van daar

gindsch____dat is mijn vrees voor dat zwarte. En tusschen

verlangen en vrees leef ik, zoekend zooals ik straks zocht in het duistere hol, waar alles anders is dan de waarheid,

tot de stem die hulpe brengt toe____en die waarheid zelf

een ontnuchtering----”

Hij stond op en leunde op zijn zwaard.

„Maar ik wil moedig blijven, tot het uiterste mjn lieve

jonkvrouw____ Mijn heilige, hooge, goddelijke maagd....

kom.... kniel niet bij mij, maar sta recht naast mij.... Ik ben die grot ingegaan met geen ander wapen dan mijn zwakke toorts en mijn koenen wil, niet te vreezen voor mijn eigen verbeeldingen... De mensch, die voor den dood

vreest is als de haas, die vlucht voor zijn schaduw____

11