Germania

97

draak had bevochten en overwonnen. Maar hij dacht zelfs niet aan die bedriegerijen. Hij was oprecht en waar.

„Ik herinner mij,” zeide Sogol, „dat ik eens als jongen met kornuiten in ’t bosch spelend het kreng van een ever vond, die daar was gestorven.

Hij was zeer dik en gezwollen en wij, meenende, dat het dier drachtig was geweest, staken nieuwsgierig een

fram in zjjn vel____Toen steeg uit het dier een stank op,

zoo verpestend, dat wij allen wegliepen en één van de jongens bezwijmde. De stank volgde ons een heel eind en thuis kwamen de honden ons besnuffelen en blaften en zochten, alsof zij wild speurden. Ons was het, alsof wij dien stank nog altijd inademden en wij werden door onze ouders uit de hutten gezonden om ons te baden...

Die stank van dat ieverkreng kwam sissend door ’t vel naar buiten... Toen heb ik niet beproefd of ’t ieverbloed branden kon... maar het had heel goed kunnen zijn, dat die stank toen ook met een knal was ontvlamd...

Hoe lang ligt de draak hier?... Niemand heeft ooit zoo’n dier levend gezien... de regen heeft hier in ’t boschje den grond omgewoeld en misschien hebben stinkbronnen, juist als in de Ravenstroth opspuitend, hem uit de diepte omhoog gewerkt... Hoe lang is het geleden, sinds de draak hier verrekte? Wel vóór hier de eerste boom groeide, want in dit boschje had hij zich niet kunnen bewegen .. . kijk dien breeden kop... hoe zou hij tusschen de boomen doorgekomen zijn, zon’der ze te breken ...”

Hij bleef een tijd zwijgen, in nadenken verzonken.

„Wij kunnen nu naar mijn koninkrijk optrekken Harimona. Laten wij nog eens langs de gebogen linie loopen... Het vuur heeft voor ons de graversarbeid gedaan... Ziet eens die ribben... Ze zijn zoo hoog als een paard en zoo breed 'als myn schild ... Wat gruwelijk Hanzien moet dat reuzenbeest gehad hebben... Maar gevaarlijk was hij toch niet, met zijn platte tanden en misschien wel even goedig als

7