Germania

89

Zy had, terwijl zij bij Sogol gebukt stond, heur los wit haar, dat langs haar gelaat viel, weggestreken en toen gemerkt, dat haar vingers zwart waren. Haun zeide haar nu, dat heur gelaat met roetwalm was bedekt. Daarom liep zij naar de kreek en wilde heur gelaat afwasschen. Maar het water liep van heur gelaat zooals van een zwanenrug, zoo vettig was het roet. Haun, die naderbij was getreden om zijn meesteres te helpen, zag het en liep snel zoekend langs den grond, speurend naar vogelmest. Toen hij op het hooge gras wat mest vond, bracht hij het haar. Maar zelfs nu ze ’t gelaat daarmede insmeerde, was het walm niet weg te wisschen.

Haun liep naar Sogol en vroeg hem raad. Sogol trad naderbij en overtuigde zich van de vetheid van den roetwalm. „Het lijkt wel ievervet!” zei Haun.

Sogol zag hem met een snellen blik vol erkentelijkheid aan.

„Zoo, mijn jongen____ dat is beter dan bleek weg-

loopen____” en zich tot Harimona richtend:

„Het zal met koud water niet gaan.... ik zal roode zuring koken.... daarmede zal di ’t wel weg kunnen wasschen.”

Hy plukte wilde zuringsteelen, legde ze in de holte van zijn bronzen schild, porde het vuur op, plaatste het schild op de gevorkte takken er boven, goot met Hauns jachthemd water in ’t schild en wachtte tot het water er in kookte. Toen bracht hij het schild aan Harimona en thans eerst kon zy 't gelaat schoon wasschen.

„Nu zijt di blanker dan weleer!” zei hij schertsend. „Maar du hebt dijn mooien haard verloren.... en het is

of du jonger zijt geworden----Hoe oud zijt di?”

„Vyf en twintig jaren.... en du ?”

„Negentien jaren____”

„Dat zijt di nog bijna een kind____”

„Maar ik heb meer beleefd, dan menige oude vrouw... en dat heeft mi wijs gemaakt____Ik heb di nooit gezegd,