Germania

86

„Twijfelt di nog altijd?”

„Ja----ik twijfel----ik heb zoo getwijfeld voor ik den

Nickelman in den gröhl dorst aan te randen ... en ook heb ik zoo getwijfeld, toen ik den schalgeest bij de twee eiken

aanviel____ durven moet men, altoos durven____ niet

vreezen voor de eigen gedachte ... er zit in het menschelijk hoofd een groote spin, die verbeelding heet. Hij weeft spinsels, altoos nieuwe spinsels, en als men die spin door laat weven, bedekt hij de rede ten laatste met webbe op webbe, tot die een dik, taai kleed vormen, waaronder de

waarheid onherkenbaar bedekt ligt---- Weg spinl Weg

webben in mijn hoofd----de waarheid wil ik weten____

de waarheid____”

Hij stond op, liep naar de plaats, waar de kop van het monster uit het gat omhoog stak. Zij was hem gevolgd en wenkte Haun mede te komen. Toen Sogol, over de welvende lijn loopend aan een diepte kwam, stak hij daar diep zijn zwaard in en trok dan, een gat woelend, het zwaard weer

terug____ Dat rook vreemd, een reuk die Sogol, die toch

veel kruiden-aftreksels kende, onbekend was____Hij streek

met den vinger langs het zwaard; daarop kleefde een taai, dik, bruin, stinkend vocht. En in het gat, dat hij door ’t insteken van 't zwaard gemaakt had, kwam nu ook traag een dikke, half-vloeibare, bruingore massa oprijzen.

„Het drakenbloed!” kreet Harimona.

Sogol keek haar even aan en knielde bij ’t gat, waar 't trage vocht nu al over den rand sijpelde.

„Haun, haal een brandenden tak van ’t vuur!” beval Sogol. En tot Harimona:

„Als ’t drakenbloed is, moet het branden!"____

Haun, kwam met den brandenden tak.

„Ga wat terug, meester!” waarschuwde Harimona, zelf eenige passen terugtredend----

„Zijt di bang?” vroeg Sogol, met toorn in ’t oog.