Germania

De ongelukkige koning Gise moest het aanzien dat nu Bedekauwsche deerntjes in de mee-hutten aan de haven van Veloog de vele zeelieden ter wille waren, die van alle landen van overzee naar de veilige haven van Veloog kwamen Om ruilhandel te dry ven met de volkeren der Belovaken, Nerviërs, Kaninefaten, Marinen, Bataven en Frisen. Hj werd steeds mistroostiger en door zyn droefenis bleef hy mager en kon, zoomin als zyü drie koks, weder het oude, indrukwekkende voorkomen, herwinnen. Zyn volk, niet gewoon aan arbeid, moest schatten na schatten brengen naar Veloog om in ruil graan en vee te ontvangen, dat op ’t eigen land was geteeld en geweid.

Koning Mise begon feesten te geven aan vreemdelingen en onthaalde ze even gastvrij als Koning Gise vroeger gedaan had. Koning Gise noodigde de vreemdelingen ook uit en trachtte, zooals Mise in zjjn slechte tijden, door kortswijl het gemis aan overdaad en fjne spijzen en dranken te doen vergeten. Maar de drie koks, die sterk waren geweest in ’t stafrijm en de maat, bleven stumperds in de grollen, zoodat de gasten zich verveelden en even gedwongen lachten by de mismoedige woorden van de koks, als dat zy kieskauwend aten van het ongeboterde brood, en de smakelooze meelkoeken zonder honing.

Op een dag, toen een geheele vloot de haven van Veloog binnenstevende moesten de Bedekauwers de laatste schat van hun eiland gaan inruilen tegen graan by de Velagers. De wonderkoe met de lange hals, die graasde in de boomen, werd op een vlot naar Veloog overgezet.

Koning Gise hoorde het tartend gejuich, waarmede de Velagers het wonderdier ontvingen, dat voor hen de volkomen verarming en ondeïwerping van Bedekoog beduidde.

By dit gejuich brak koning Gise in tranen uit. Daarna sloot hy zich op in een ledige schattenhut, trok zyn zwaard, zette het voor zich met 't gevest in den grond en de punt naar boven en wierp zich er in.