Germania

17

Hy keek knipoogend TJeerd aan, die van een vroede vrouw 't middel gekocht had om honderd jaar te worden. Hy had haar zeven dagen moeten dienen en toen had zy hem ter belooning het wondervers geleerd dat luidde:

Vor methe saltu die huten,

Nicht lange vasten,

Kalt ezzen nutzen,

Blut saltu lazen,

Kaze saltu dicke hauen,

Sennep saltu ezzen,

Lange saltu slaffen,

Koden bat saltu miden,

Weinberen saltu trinken,

Rure kranken nicht,

Kol unde pippele saldu nicht ezzen.^J)

„Ik zeg niks vaör. Maar ik wou, dat ik al bij moeder aan de pappot zat.”

„Het wondert mi, dat wi nog geen buren zienl” zeide Herebwld.

De drie anderen, zoolang nu al gewoon langs verre, eenzame wegen te loopen, voélden de waarheid van de opmerking van den zieke.

„’t Is al stevig koud bulten 1” meende Sigbart.

1) Naar een perkament uit 1800. n. ehr, dus bijna 15 eeuwen later, dan den tjjd waarin dit verhaal speelt Evenwel thans, 6 eeuwen nadat het perkament beschreven werd, leert ons de moderne hygiëne nog bijna juist hetzelfde:

Een zeer matig gebruik van alcohol; geen te warm eten gebruiken; niet te weinig slaap gemeten; niet te koud baden; zuivel gebruiken; zieken niet aanraken!... Dergelijke levensregelen zgn gevolg van langdurige opmerking», waarschijnlijk door het eeru geslacht aan het andere, eeuw na eeuw bij monde overgeleverd, juist als b. v. de bakerspreuken en wiegedelintjes, tot ze eindelijk te boek werden gesteld, de dadelijk nuttige spreuken (zooals de medische) natuurlijk eeuwen vóór de bakerspreuken, die men van veel minder belang vond en lang voor de nuttige spreuken, de heldensagen — machtsmiddel van Koniagen en priesters.

3