Germania

126

gewogen kan worden als nietswaardige aardsche schatten en gezien met gewone menschelijke oogen. Deze schat, heer priester, kunnen de blinden vaak zien, maar de zienden dikwerf niet. En licht is hy als een zonnestraal of schoon als de regenboog en mild als de voorjaarsregen en verzachtend als balsem.”

„Ach, groote Koning, zou ik er niet een heel, heel klein stukje van kunnen zien... nu dadelijk?”

„Mijn drie getrouwen dragen steeds iets van den schat by zich. Zie hen aan, grauw zijn hun pijen en geen sieraden zijn in hun bezit. Zooals hun Koning weten zij, dat wien de góden Hoe-Moor verleende, weinig meer behoeft, om in deze wereld met een gestadigen lach op de lippen rond te gaan.” De drie scharluinen lachten op dit oogenblik werkeiyk en hun Koning zei geen leugen toen hy beweerde, dat zy iets van den schat bezaten.

„Ach, groote Koning, wat zou ik niet willen geven, als ik iets van die schat mocht bezitten.”

„Het is moeiiyk er iets van af te staan. Want hoe zou ik met leege handen by Harimona kunnen komen?”

„En myn voorspraak dan? Weet, o Koning, dat één woord van my, den hoogepriester, Harimona kan dwingen.” „Doch al deze schatten hier getuigen toch, dat zy veel verlangt van haar aanbidders.”

„Het zyn haar schatten niet. Het zijn de schatten van de heilige haag van Renigo. En weet, o koning, ik ben de opperpriester van Renigo en naar myn wil worden deze schatten verdeeld.”

„Maar zy behooren aan de haag.”

„Neen, vreemdeling. Mijn schatten zyn het, de myne alleen en niemand anders dan ik, zal ze behouden. Schenk my van uw wonderschat en ik zal u het eerst van allen toegang tot Harimona geven en zal zorgen, dat zy uwe wenschen volvoert.”

„Heeft zy daartoe de macht?”