Germania

116

En weer kilste Sogol den jongen, toen deze hem zijn kunststuk vertoonde.

Dien dag stak hy het hars niet aan, maar wilde denken en spreken met Myst, die zich wat beter begon te gevoelen en op vertrekken aandrong. Sogol vertelde Myst van ’t geen hij en Haun beleefd hadden, sprak over de onverklaarbare snaakschheid van den geest en hoe hij hoopte, door het vellen der eiken, hem uit zijn gebied op te jagen en hen zoo te zien te krijgen... als hij te zien is en als hij werkelijk bestaat.”

„Maar aan hem is het niet mogelyk te twijfelen. Hij laat zich toch hooren.”

„Dat is de vraag juist. Hij laat zich hooren, maar nooit anders dan wanneer een ander zich heeft doen hooren. Hoewel wij zyn stem vernemen, zegt die stem niets anders dan een herhaling van 't geen wij gezegd hebben. Met dezen boschgeest gaat het al niet anders dan met de andere góden, die hun stem niet doen hooren. Deze schalt onze stem terug., de anderen zyn herhalingen van verbeeldingen. Deze twee eiken vormen myn laatste proefneming. Zie ik ditmaal niet een echten geest, dan is 't met m{jn geloof voor goed gedaan en ik zal uit mjjn rijk de priesters verjagen.”

Myst maakte zwakke tegenwerpingen. Hij zelf was geneigd Sogol gelijk te geven, maar hij voelde zijn dood naderen en het denkbeeld, dat er wellicht geen Walhalla zou zjjn, verschrikte hem zoo zeer, dat hij in stilte begon te bidden tot Wotan en Donar en offers beloofde, wanneer de boschgeest zich zou vertoonen.

Den volgenden morgen wilde de grijsaard met Sogol en Haun medegaan. Daar hij nog te zwak was om veel te loopen, legde Sogol hem op een baar en spande er den beer voor, die na een paar fikscbe slagen begreep, dat hij trekken moest. Haun mocht nu niet toeten, want de beer, door Sogol in zijn uren van eenzaamheid afgericht op ’t