Kalverstraat

93

had, die nog nooit om betaling had gevraagd, zelf niet over geld had gesproken, die tevreden was als hij nu en dan in 't achterkamertje mocht zitten om ’s avonds een kopje thee mee te drinken, voelend het geluk van altoos-ontbeerde binnen-kamertje-gezelligheid en de waarachtige bewondering van het schoone, wereld wijze Treesje, dat hij lief meende te hebben als een eigen dochter, lief meende te hebben als kunstenaar om de ranke lijn van haar maagden-lichaam, het rustig welven van haar harmonische liniën, het klaar-uit stralen van haar nog onbewuste, groene oogen, bedriegend zichzelf, dat in hém, den man al naar de vijftig loopende, geencrlei zinnelijke begeerte naar dat nauwelijks volwassen kind kon zijn, Vlissingen hield zijn oog op zijn zaak en zijn voordeel en zag Mantua graag in zijn huis. Zeker, Mantua zou het winkeltje aan de overzijde weder beschilderen. Dat vond Vlissingen héél goed. Hij moest zijn gang maar gaan. Maar Vlissingen zou er geen pottenwinkel van maken. Als hij er eens een bloemenmagazijn in opende?”

Treesje had dadelijk het gezonde denkbeeld van vader begrepen en uitgewerkt. ..Dat was heel goed vader. Hier bij ons koopen de menschen de vazen en de potten en de jardinières en aan de overzij koopen ze de bloemen. En daar, ze wees naar de overzij waar de ruit van ’t nieuwe huis wit gemaakt was met krijtsop. zullen ze dan ook dikwijls mét de bloemen, vazen en potten koopen. De bloemen kosten niet veel . . . zilverdistel en halmen kunnen wij Zondags zelf in de duinen gaan plukken. Als er veel vraag naar komt, zullen wij in Haarlem wel een bloemist vinden, die ons eiken dag nieiwe zendingen stuurt van allerlei ...”

Mantua vond het denkbeeld prachtig. Wij moeten hier vooruit in Holland. Ik voorspel een heele revolutie in de bloemencultuur van de toekomst. Wij blijven hier met onze dubbeltjes-potjes aan de markt altijd bij ’t zelfde. Die bloemen zijn af-ge-zien. Dat is goed voor den gemeenen man. Wij moeten de menschen het mooi leeren zien van de allereenvoudigste wilde planten en óók van de verfijnde, van de exotische. Ik heb in Engeland orchidëcn gezien, die een gulden het stuk kosten. In Parijs loopt geen vrouw op straat, van ’t armste naaistertje tot de vrouw van de wereld, die niet in den herfst een ruikertje