Kalverstraat

8₉

Mijnheer Gleichmann, geef mij eens even artikel 17...”

„Wie speelt daar zoo mooi viool? Is dat uw zoon?" vroeg het jonge mensch.

„Neen . . . dat is mijn dochter ..."

„Een meisje?" vroeg de jonge man en in zijn zacht grijs oog trilde een lichtje.

„Ja . . . mijn dochter . . . Als u eens kennis met haar wil maken . . ."

„Hier mijn zoon speelt ook viool . . . Ziet u, daarom let ie er zoo op . . . Mijn kinderen leeren alles . . . U kent mij toch •wel? . . . Mijn naarn is Polak . . . Mijn man is G. Polak . . .

„De regent van ’t Weeshuis? Zeker ken ik uw man... Wie in Amsterdam zou uw man niet kennen mevrouw ? ’t Zou er slecht voor Amsterdam uitzien, als hij er niet was . . . Y^Tolgt u mij maar even . . . Hier dit kleine trapje op . . .>

De Leeuw bracht mevrouw Polak en haar zoon naar de huiskamer, waar Everdine stond te studeeren . . .

In de lage kamer met zware balken, half duister, omdat het licht uit drie kleine binnenplaatsramen moest komen, stond Everdine, fijn, teeder meisje voor de lage muzieklessenaar, de viool onder de kin en was juist aangevangen een viool-concert van Max Bruch te spelen. Zóó was zij in haar spel verdiept, dat zij niemand hoorde binnenkomen. De Leeuw legde zijn wijsvinger op den mond en bleef stil staan. Het dikke vrouwtje viel dadelijk op een sofa neer, keek rond naar de meubels, taxeerde de waarde van den inboedel. De jongeling tuurde naar het goudblonde haar, dat los langs den rug van ’t meisje golfde en luisterde aandachtig toe. 1'oen Everdine het eerste gedeelte had gespeeld, klapte hij in zijn handen . . .

„Prachtig, prachtig!... riep hij kinderlijk enthoesiast uit.

Everdine keerde zich verschrikt om, keek haar vader toornig aan.

,.Hè pa . . . om me zóó te laten schrikken."

„Mevrouw G. Polak, mijnheer Polak haar zoon . . . mijn dochter Everdine. viool-virtuose ..." stelde de Leeuw waardig en gelukkig- voor.

o    o

„Ik heb geen verstand van muziek," zeide mevrouw Polak... „Maar hier mijn zoon speelt óók héél mooi . . .”