Kalverstraat

8cS

zorgen meer hebben . . . Dan zou hij langzaam aan hier zijn zaak kunnen afwikkelen . . . Met een reusachtigen uitverkoop, een echte liquidatie-uitverkoop zou hij eindigen ... En eindelijk zou hij zich ontworsteld hebben aan dien vuilen rompslomp van een gróóte zaak zonder eigen kapitaal.

Zou zijn vader en zijn moeder dat nog beleven ? Zouden zij nog beleven, dat de naam de Leeuw beroemd werd ? God zou het geven . . . Maar waarom kon hij hun dan mi het genoegen van zoo’n feestje niet gunnen ? Wat waren driehonderd gulden tegenover de duizenden en tienduizenden, die hij in de toekomst zou verdienen?”

Gleichman stoorde hem in zijn droomen.

,.Mijnheer . . . mijnheer! . .

„Wat is er?”

Met een schrik stond hij recht.

„Ik heb boven een dame en een jongen heer om een compleet. Ze zijn mij te lastig. . . Zoudt u er een woordje willen bijzeggen . . .

Gevleid, knipoogde de patroon tot den bediende.

„Zeker . . . dingt zij af? . . .

„Ja ... en ze chicaneert op de stof en het zitten . . .”

De Leeuw liep vlug den trap op, kwam in de bovenzaal waar rechts in den hoek een dik vrouwtje in zijde gekleed, met een groote diamanten broche onder de kin, met kleine, dikke vingertjes, in hulzen van fonkelende ringen, aan een jasje trok, dat een slanke knaap aanpaste.

„Dag mevrouw ...” zei de Leeuw met een buiging.

Het kleine vrouwtje keek naar hem op en in haar blik voelde David dadelijk de bewondering, die zeker soort kleine vrouwtjes altijd voor zijn slanke, nervige gestalte toonde. Zijn oog voelde éven de prikkeling van de ringen, steenen en broche. „Briljanten — dus betoeg,” dacht hij en onmiddellijk tot Glechman.

„Maar dat is geen costuum voor een zoon van mevrouw. Mevrouw wil toch g-een ordinair o-oed . . .”

„Ik mot een goedkoop phakkie hebben ... ’t Is maar voor de sport. . . ’t Duurt niet lang ...”

„Dan moet u juist een stevig costuum van goede qualiteit koopen ... Ik heb een qualiteit juist in mijnheer's maat . . .