Kalverstraat

Hoofdstuk XIV.

Het was een mooie, heldere voorjaarsdag. David de Leeuw stond achter de toonbank een stuk laken uit te meten, met een ruk telkens het laken langs zijn zich uitrekkenden arm spannend, mompelend zacht het aantal ellen, dat hij uitmat. De deurbel gaf een helder tinkje en hij zag door het met mat figuren versierde tochtglas, dat een man op de vloermat bleef staan.

„Ja?...” riep hij. door den toon den bezoeker uitnoodi-gend binnen te komen.

De man bleef echter op de vloermat staan. De Leeuw liet het laken in een plooi op de toonbank vallen, deed een stap terzij naar voren. Op de vloermat stond verlegen een grijsaard, zijn rug gebogen, leunend op een stokje, proper armoedig gekleed.

,,Wèl . . . vrindelijke vrind?” vroeg De Leeuw, opgeruimd.

,,Herkent u mij niet?” vroeg de man, opziende met zijn bedroefde oogen.

„Neen... wat verlangt u?” De Leeuw was wat verstoord, dat de man de voordeur niet achter zich dicht had getrokken.

„Niet? ... Ik ben Maurits Vellekooper!” . . .

„Ademachtige Godheid ! . . . Maurits Vellekooper! . . . Kom binnen — hoe gaat het?.

„Mag ik binnen komen?”

„Wel zeker . . . kom boven . . . kom boven . . .”

Hij liep op den ouden man toe, reikte hem de hand, trok hem mede, ging hem voor naar de opkamer achter.

„Ga zitten, ga zitten . . . Wat heb ik jou in geen jaren gezien. En hoe gaat het?” . . .

„Zooals u me ziet. . . Slecht, altoos door slecht. Het blijft sukkelen ... Ik heb ... ik hoef het u niet te zeggen . . . u wéét wat een ongeluk mij overkomen is . . . Maar dat is ’t ergste niet geweest. . . Zoolang men nog tusschen die vier