Kalverstraat

i68

hem alleen liet om zich te verkleeden, smeekte hij haar om een zoen.

«Waarom?» vroeg zij. «Nu... ik heb je zoon mooi cadeau gegeven? ...» «Hahaha . . . noem je dat een cadeau . . . zoo’n vod ?. . .»

En zij had den ring van haar vinger geschoven en hem zoo, over de ballustrade op den boulevard gegooid.

Hij was opgeschrikt, wilde de straat oploopen om den ring terug te halen.

«Wat ga je doen? Dat vod oprapen ? Laat dat maar liggen ... mijn man zal er morgen een voor mij koopen, die mij méér bevalt ...»

Hij was bij haar gebleven, zich over zichzelf verwonderend. En eerst ’s avonds heel laat, toen ze allen naar bed waren, was hij gaan zoeken, met oogen, die de duisternis dóórdolkten van gierigen angst en hij had den ring werkelijk gevonden, krabbend met zijn vingers in ’t vuil van een riool, waar hij wat had zien glinsteren, vloekend op haar, op die satansche hoer, die hem bedroog en die hem trapte.

Den volgenden morgen echter had hij den ring geruild, nog duizend francs méér betaald, haar gevraagd of haar de nieuwe ring beter beviel en hij had zich dankbaar gevoeld, toen zij hem toegestaan had, den ring zelf aan haar vinger te steken. Hij had haar blank, mollig, fijn handje in de zijne gehouden en toen hij haar den ring aan den vinger geschoven had, plotseling die hand overdekt met kussen. Zij had het even toegelaten, toen de hand teruggetrokken, zeggend: Pas op . . . als Bert dat zag, trapte hij je voor mijn oogen dood.»

En zij had inwendig schik gehad, toen hij als een schuwe haas naar de deur had geblikt.

In Berlijn was ze naar het adres van Everdine gereden. Daar ervoer ze de geheele schrikkelijke waarheid. Everdine had een kind, een flinken, mooieu jongen, maar zij had uit de kraam een verlamming van de linkerpols behouden, kon niet meer spelen. Kees Daalhof had haar verlaten, was méégegaan met een café-concerttroep als accompagnateur en zij leefde nu al maanden van schortjes naaien voor een fabriek. Zij had oogen met roode, branderige randen, zag er bleek en uitgeteerd uit.