Kalverstraat

H9

gaan . . . bedelen ... En het pleizier van „Het Heil van Israël” als ze dat hooren!

Ik overleef het niet memmele ... ik overleef het niet. . . Morgen zalle ze me als lijk uitdragen uit mijn huis . . . Mijn huis zeg ik. Hoe komt een gattes als ik te zeggen mijn huis . . . Het huis van mijnheer Hirschfeld, van mijn besten, braven, goeien patroon. God zal ’m genezen en honderd jaar gezond laten blijven ...”

Doch voor den winkel, helder-rustig licht, vatte hij weer moed. Het was er druk en de bediende en’t jongmaatje waren aan ’t verkoopen, terwijl er andere menschen wachtten om geholpen te worden.

Hij stormde naar binnen en in zijn zwart feestpak begon hij dadelijk te verkoopen, vroeg veel te hooge prijzen in zijn angst om de ontvangst van den avond zooveel mogelijk op te drijven, liet zich meer dan de helft afdingen om toch vooral maar veel van de hand te zetten.

Tot één uur hield hij de zaak open, stond in zijn rokpak achter de toonbank, de goederen netjes schikkend, afpluizend.

Achter was zijn moeder nog op, had koffie gezet.

„Drink een slokkie. Dat zal je kalmeeren.”

Hij zette zijn hoogen hoed af, legde hem weg boven in de kast.

„Wat berg je je hoed weg, Nathan? Je moet 'm morgen toch weer hebbe?”

„Nee memmele, ’k zal 'm maar wegleggen, ’k Zal ’m eens een beetje af-laten . . . Weet u . . hij is mij zoo zwaar ... hij drukt me zoo op mijn hersens . . . Nacht memmele . . . slaap wel. .

En hij liep bedrukt naar ’t opkamertje waar zijn bed stond