Kalverstraat

107

me angezien alsof ik de burgemeester van Amsterdam was. Van de Dam bin ik met ’r geloopen tot de Hoogstraat en hebben mij ja minstens tien menschen gegroet. En hoe gegroet ? ’t Eerst. Hebben de hoeden compleet van ’r kop afgerukt voor mij. Hebben gedacht ik heb me verloofd en mij voor ’n ,bootsen” angezien.”

Hirschfeld, die gemerkt had, dat Nathan te dikwijls achter was, de menschen die koopen kwamen nog met een vollen mond tegemoet kwam en toesprak, had hem verboden op den dag langer dan van één tot twee en van vijf tot zes achter bij zijn moeder door te brengen. Dat was een nieuwe ergernis voor Nathan. ,,Wat, in zijn eigen huis zou hij geen vrijheid hebben achter „een spog water” te drinken als-ie dorst had!”

Zijn moeder kwam hem nu den heelen dag door lekkere hapjes in den winkel brengen. Maar hij kon zich er niet mee vereenigen. „Wat het is, wéét ik niet, maar hier in den winkel smaakt mij niks. Dat is me te iel, zoo op ’n bordje bediend te worden. As ik achter een enkele maal een vezeltje geproefd heb, is ’t mij zoet geweest in mijn mond en in mijn neus tegelijk. Wat is eten as men de reuk er niet bij heit?”

Maar nu de strenge patroon weg was, genoot Nathan eiken dag meer van zijn vrijheid. De boekhouder, die door Hirschfeld met de controle belast was, haatte zijn patroon al evenzeer als Nathan en hij kwam nu en dan voor den vorm, dronk een glaasje jenever, Nathan had ze opzettelijk voor hem in huis gehaald, keek de kas na, die altijd stipt in orde was en ging weer heen.

Het begon met de Zaterdagen. Nathan kleedde zich in zijn beste pak, liet de zaak aan zijn bediende en zijn moeder over en ging wandelen. Hij bracht bezoeken bij kleine kooplui op de Jodenbreestraat, die tot hem opzagen, omdat hij aan ’t hoofd van een groote zaak stond. Hij verheugde zich in de verlangende blikken, die de Jodinnetjes naar hem, de goede partij, wierpen. Zaterdagsavonds ging hij naar de Opera, stond op het promenoir van den Parkschouwburg en neuriede, zijn hoofd zacht méébe-wegend op de maat, alle groote aria’s van Orelio mede, keurde met een schrander gelaat de stem, hield met kameraden om hem heen, die óók meeneurieden, ’s avonds bij ’t naar huis gaan, ernstige gesprekken over ’t genoten kunstvermaak. En als Orelio-