Kalverstraat

95

lachen. Men mocht als huisvader het hoofd niet laten zinken. Men moest volhouden. Het geld is een rdar ding. 't Komt en ’t gaat, zonder dat je ’t weet. Mantua Fresco was in de stad geweest met dat sjieksie van Vlissingen. Ze hadden geen voet op den grond gezet, niets anders gedaan dan gereden in open landauers. Fresco droeg een pels, een fijne mooie pels, een stuk van misschien duizend gulden. En zij, dat bleeke meissie uit de steeg, had eiken dag een ander toilet aan gehad. En d r vingers hadden stijf gestaan van de juweelen ringen. Ze waren getrouwd en de Voorburgwal was te kort geweest voor al de rijtuigen. Ze hadden rondom gestaan tot vóór de Lommerd. Daar was hij dienzelfden dag uitgekomen, hij David de Leeuw. Hij had de diamanten broche van Stijntje weg gebracht -en een paar oorknopjes, die hij Everdine voor jaren eens had cadeau gegeven en die ze achter had gelaten, weggebracht naar de lommerd om een paar centen geld in huis te hebben voor de quitanties van Zaterdag. Ja, ja. . . men kón wat beleven ! Alles dat smerige geld, dat vuile geld. Hij had Vlissingen en zijn vrouw ook in ’t rijtuig gezien. Ze zaten er breed uit als een vorstenpaar . . . Waaraan had die Pannekó dat verdiend? Hij had zijn dochter toch laten verhongeren als zij zelf geen geld had gemaakt. Hij had Fresco toch op straat een standje geschopt. Nou was de Jood goed en braaf, nu hij centen had verdiend. Zijn dochter was er ook vandoor, zijn Everdine... Maar die had géén geluk. Honger leed ze in groot Berlijn. Ze was dadelijk zwanger geworden, had niet kunnen optreden, niet kunnen studeeren zelfs. Verleerde haar kunst, waar ze negen jaren voor geblokt had. Kom terug, had hij haar geschreven -en trouw fatsoenlijk en ga in den Haag wonen en geef lesjes. Hij had haar een paar rijksdaalders gestuurd. God wéét, heeft ze geen geld om melk te koopen voor haar wurm, had hij gedacht.

Weggeloopen uit den lommerd, was hij, David de Leeuw, zijn hart bonzend, dat ze hem zouden zien in zijn armoed. En die Pannekó zat daar in zijn rijtuig achter dat van zijn ouden vriend Fresco, die misschien al wel millionair was. Ze hadden het bloemenwinkeltje gesloten, omdat ze de wandschilderingen van Fresco afbikten, om ze naar Parijs over te brengen. Overal zochten zij naar schilderingen van Fresco. Die werden met goud