82
avondschemering zaten ze dan wel naast elkaar op een bank als twee gelukkige kinderen, turend sprakeloos naar den ro-zigen avondhemel en voelend beiden zich ver weg uit het gewoel der menschenwereld vlak bij, twee verhevelingen, innig verliefd op de schoonheid, rakende met versmolten zielen een sfeer, reiner en hooger dan die der gewone stervelingen.