Kalverstraat

68

«Een lief gezichtje,» dacht hij. «De hals is heel mooi.’k Zou haar wel eens in natura willen zien. Dat valt altijd tegen. Als ik eens aan den directeur voorstelde een reis naar Holland te maken ? Eens wat schreef over haar. Een mooie, jonge prinses, aanstaande koningin, die nog geen chronique scandaleuse heeft. Waarvan wij eigenlijk nog niets weten.

Niets waard, niets waard. Als je een chronique scandaleuse van haar kondt ontdekken, dan ja. Een vrijage, een eerste liefde met een officier of een leeraar of een lakei, om ’t even, als ’t maar wat prikkelends was. Maar hoe er achter te komen. Op goed geluk naar Holland gaan? Hoeveel zou dat niet kosten. En zonder eenige leiddraad, zonder het geringste spoor. Iets moest er natuurlijk van aan zijn. Het geringste document, het kleinste vod papier was genoeg. Dan kon je van je «bewijzen» spreken. Als ’t heelemaal uit de lucht gegrepen was, had je er niets aan. Dat gaf maar herrie met je directie.

Hij hoorde dicht bij zich spreken in een vreemde taal . . . luisterde toe. Wat voor taal zou dat zijn ? ’t Leek op Deensch of Zweedsch . . .

Hij keerde zich wat schuin om, blikte steelswijs naar den spreker. Een lange, slanke man, met een grijzende baard, sprak met een meisje . . . Tiens ... ze was niet onaardig, die Deen-sche . . . Een fijn snoetje en een blanke huid . . . zooals ze in Denemarken dat allen hebben ... En mooie schoudertjes en vooral een mooien hals . . .

Ma foi, zij leek een beetje op het portret van de Holland-sche prinses hier in de lllustration.

Hij sprong met een zet öp uit zijn stoel, doordacht in één seconde het heele artikel dat hij zou schrijven. Zoo . . . dat was weer gevonden . . . Verduiveld goed gevonden . . . Hij wist wel, dat er zich wat opdoen zou . . .

Desgranges ging naar den portier, liet den man een vijf-francsstuk in de hand glijden, vroeg wie die oude heer en dat jonge meisje waren.

«Hollanders. Ze zijn twee maanden hier. Ze verteren grof. Hij schijnt een schilder te zijn.

«Gehuwd ?»

Een schouderophalen.