Kalverstraat

50

gevend aan 't geluk, van bij elkaar tc zijn, voelde Treesje zich niet meer bedrukt door de groote stad.

,,De groote stad is heerlijk; veel menschen om je heen is goed, is prachtig, is mooi. Je voelt je zoo vergeten, zoo heele-maal onopgemerkt. Je hebt gelegenheid om heelemaal, héélemaal je zelf te zijn. Ik voel mij hier nu zoo ruim, zoo ondernemend, zoo moedig ...”

„Groote steden geven wijde begrippen, maken ruim en loyaal," stemde Mantua toe. ,,De kleine stad en het platte land maken de geesten ook klein en plat, leiden tot beperkte levenssfeer, geven idéés fixes."

Maar het geld begon op te raken. Treesje had het laatste billet van duizend francs moeten wisselen.

„Waar zullen wij van leven, als ons geld op is?” vroeg ze aan Mantua.

„Maar dat is immers nog lang niet op! Hoeveel duizenden hebben wij nog?"

„Duizenden ?. . . 'k Heb vandaag t laatste billet van duizend francs gewisseld. En als wij zoo door blijven leven, zijn we in een maand zonder geld ..."

„Hoe komen wij dan weer aan nieuw geld?" vroeg Mantua naiëf, als verwachtte hij, dat zij wel weder een som zou weten te innen.

„Heb jij geen geld meer te vorderen? Heb je nergens meer waarde ?"

„Neen . . . nergens," zeide Mantua bedrukt.

„Maar je schilderijen ... en al je teekeningen ... je tee-keningen, die je s morgens van mij gemaakt hebt. Als wij die eens gingen verkoopen.’’

„Wat? Dat zou je willen? Dat ik mijn schilderijen verkocht? En mijn teekeningen, mijn teekeningen van jou lichaam ? Dat anderen, dat vreemden zoo maar jou lichaam zouden kunnen zien . . . ? Zou je dat willen ?”

Hij keek haar verwijtend aan.

„Ja . . . waarom niet? . . ."

„Omdat hun blikken jou zouden ontwijden... Omdat zij mij in die teekeningen een deel van jou lichaam zouden afnemen. Omdat ze, wanneer ze er voor betaalden, zouden meenen, dat