Kalverstraat

29

lèl . . . Denk je. datte we nie wéte, dat je met die ouwe Jód hokt. . . vuile hoer! . . .»

Zij bleven hun over de straat naschreeuwen, toegelachen door voorbijgangers, die zoo n gevalletje wel leuk vonden.

Mantua trok Treesje haastig mede, sloeg gauw den hoek van de Keizersgracht om.

«’tls tuig!» zeidc Treesje, rillend aan zijn arm.

«Ze zijn dom ... en ze hebben geen opvoeding. . .»

♦ Neen ... ze zijn slecht . . . wat doen wij ze, dat ze ons naschreeuwen. . .»

«Wat doen wij alle menschen. dat ze ons zoo vijandig gezind zijn r Die daar zijn wat openhartiger, zijn meer natuurlijk . . . Maar die anderen zijn net zoo . . . W aarom is De Leeuw kwaad op mij, sedert ik jou liefheb? Waarom krijg ik geen enkele bestelling meer uit de Kalverstraat, sinds wij samen zijn ? Waarom hebben zij altijd om mijn schilderijen gelachen?...»

Hij bleef een oogenblik zwijgend naast haar doorloopen.

«Omdat wij anders doen, dan de anderen. Niets haten de menschen meer dan originaliteit. W'anneer je maar één streepje afwijkt, van ’t geen zij goed en geoorloofd vinden, zouden ze je zoo dadelijk willen zien ter dood brengen . . . Dat komt, omdat in elk mensch een tyran huist . . . omdat elk mensch de wereld naar zijn wil zou willen buigen . . . omdat niemand iets wil leven laten, dat niet leeft in zijn richting . . . dus eigenlijk zijn leven is... Maar hier, in Holland is tal bijzonder erg. . . onze wetten zijn wel vrij. maar onze zeden zijn bekrompen, zéér bekrompen . . . Het was misschien beter als wij naar het buitenland gingen . . . Naar Parijs of naar Berlijn . . . diar in de groote steden ben je vrij . . . daar kan elkeen leven naar zijn eigen aard . . . hoeft zich niet te wringen in 't zedestelseltje, dat hier in bekrompen halve-centjes hoofden leeft . . . Zou je met mij meedurven r Zoo alléén . . . naar Parijs . . . Wdllen wij naar Parijs gaan ? . . . >

Hij keek haar aan om op haar gelaat te lezen wat zij zeide.

Dicht bij hen plonste een steen in t water. Hij schrikte. Aan de overzijde van de gracht stond een opgeschoten lummel, die met zijn scherp oog het paar had gezien en nu, over de gracht heen, hem met een steen trachtte te raken.