Kalverstraat

Hoofdstuk III.

Zij wilden samen aan den rand van de stad gaan wonen. Mantua had lang met Treesje naar een geschikt huis gezocht. Ze hadden langdurige wandelingen gemaakt door de buitenbuurten. Maar ’s avonds keerden zij, doodmoe van het zoeken, naar den zolder op de Leliegracht terug. Treesje zou tevreden geweest zijn met een klein benedenhuisje en een tuintje en naast hem loopend. vertelde zij, hoe zij het zou willen inrichten. Niet zoo heel veel meubels, want ze hadden maar weinig geld, maar de weinige meubels moesten mooi zijn. Mantua moest dan wat schilderijen van zichzelf doen inlijsten en die zouden ze ophangen langs de wanden. Achter de keuken zou een tuintje gelegen moeten zijn. Dan zou zij. als zij in de keuken bezig was, Mantua in den tuin kunnen zien schilderen. Mantua had een heel ander denkbeeld van het intérieur, dat hij zich ging scheppen. Hij wilde een breeden marmeren gang hebben met aan ’t eind een deur met gekleurde oplazen, waardoor het zonlicht zou binnenvallen en in den blanken gang- een zacht paarsen tint schemeren. Hij wilde een grooten salon aan de staat hebben, in zuiveren Lodewijk XV stijl, wit en goud met kristallen kronen en pastels van Latour. Hij moest nu een groot atelier hebben, met hooge ramen op het noorden en veel oud koperwerk, waar hij van hield. En wat zou Trees zeggen, als hij zich nu voortaan eens in ’t zw^rart fluweel kleedde, met een wijden, zwart fluweelen pantalon a la rapin. een zwart fluweel colbert en een baret van zwart fluweel op ’t hoofd. Dat zou hem goed staan, zou ze niet denken r Hij had zich tot nu toe maar gekleed zooals de gewone menschen, 't kwam er immers voor hem toch niet meer op aan. Nu w'as ’t wat anders . . . Nu was hij zich bewust gew'orden van zijn waarde. Zoo oud was hij ook nog niet. Er waren groote schilders later beroemd geworden dan hij. Als zij nu van avond eens een baret voor hem maakte?