Kalverstraat

Molly was binnengekomen, ging aan het raam zitten, wachtte ongeduldig tot zij ophield met spelen.

«Hè, ben je eindelijk klaar, ’k Dacht dat er geen eind aan kwam. Bertus was straks beneden. Toen hij je hoorde spelen zei-ie, dat-ie voor vandaag alweer genoeg had en hij is weer weggegaan.»

«’t Kan mij wat schelen.»

«Hou je maar niet zoo ...»

«Geloof het dan niet. . . ’t kan mij niets schelen. Voor mijn part blijft-ie voor goed weg ...»

«Wij hebben niet veel geluk met onze vrijers. Mijn Michieltje blijft ook weg... ’k Heb zeker geen «adan» genoeg voor die droogpruimer ...»

'k Begrijp niet hoe je nog over ’m spreekt, als je zoo’t land aan ’m hebt...»

«Jij hebt makkelijk spreken. Jij bent nooit in de wereld verloren met je viool. Jij kan overal rijk geld verdienen. Maar ik arme schlemielte. Waar moet ik naar toe? ’k Eet mijn vader en mijn moeder op . . . 'k Verveel me doodelijk ...»

«Werk dan wat...»

«Wat zal ik werken?... Nog eens kopjes wasschen, tafel dekken, een hap eten koken? . . . Nog 'ns een kamer doen ? . . . Wat heb ik daaraan.»

«Ga dan in een betrekking...»

«Dank je . . . dan verdrink ik me liever . . . Wat kan ik worden... huishoudster... of winkeljuf... of slavin in een winkel . . . 'k Verdrink me liever ...»

Zij zat gemelijk in een stoel, keek bedroefd het raam uit in de drukke straat.

«’t Is een ongeluk om zonder «adan» te zijn. Daar zit je nou. Je bent opgevoed als een rijkemansdochter en je schlemiel van een vader heeft geen cent voor je weggelegd. Nou ben je mooi en fatsoenlijk . . . Wat hebt je er aan ... Je zit opgesloten in zoo n muf huis ... Je hebt amper wat om aan te trekken . . . Als je een paar nieuwe handschoenen krijgt, wordt er over gesproken of je een nieuw paard voor je rijtuig hebt cadeau gekregen . . . Nu kan je zitten en wachten tot zoo’n saaie Piet zich verklaart. . . Als-ie komt moet je op hem toevliegen, lachen,