Kalverstraat

20

hij ’s middags aan tafel vertelde van de virtuosen-stukjes, die hij bij ’t verkoopen had uitgehaald, of sprak over een nieuwe truc, die Ricardi hem aan de had gedaan en Molly lachte, er pret in had, hem bewonderde, vertrok zij geen spier van ’t gelaat, vond het in haar hart onedel gesjacher, minachtend al dat klein gedoe om in ’t klein geld te verdienen. Ais hij nog, zooals de groote G. Polak, voor vijftigduizend gulden tarwe tegelijk kocht met een enkel telegram, of zooals die man. zelf reizen door Amerika en Rusland maakte om zich van den stand der oogsten te overtuigen, dan zou zij eerbied voor hem gevoeld hebben. Maar dat kleinzielig gemier om een onnoozel werkman een rijksdaalder méér af te nemen, dan de man misschien betalen kon, of voor de tiende maal de ruit beplakken met een groot papier, waarop de woorden: «Liquidatie wegens vertrek naar elders. > vond zij onwaardig gedoe. Zij achtte het klein in haar vader, dat hij op haar talent en studie gespecu leerd had om rijk te worden, vond het een belecdiging harer kunst, dat deze beschouwd werd als middel om in korten tijd veel geld te maken.

Bertus had gezegd er feestelijk voor te bedanken, de impres-sario van zijn vrouw te worden. Hij was rijk genoeg, kreeg aan deel in de zaak van wijlen zijn vader, die nu door zijn oudsten broer werd voortgezet, zou zijn Everdine alles kunnen geven, wat haar hart begeerde; als ze wilde konden ze zelfs eigen rutuig houden. Maar zij moest dat «stuk hout» dan eindelijk eens onder de kin wegnemen, wat méér zich aan hem wijden. Dat eeuwig gegraai op de viool verveelde hem.

Dat «stuk hout!» Haar lieve, mooie, goede, bekende viool een «stuk hout?»

Zij tuurde naar de krul; het scheen of het bekende gelaat nu droevig en weemoedig stond. Zij tokkelde zachtjes op de snaren een fragment uit het concert van Mendelsohn en opeens de viool onder de kin nemend, ving zij met krachtigen streek de Légende van Wieniawski aan, speelde eerst droomend voort, maar dan was het haar of alle twijfel in haar hart zich oploste, of in die tonen, uit haar viool wegstroomend, een stem sprak, die haar vermaande, haar smeekte haar kunst toch niet ontrouw te worden.