Kalverstraat

¹43

gedachten verzonken, stond ietwat voorovergebogen over de houten richel, die dwars tusschen de twee posten liep.

Het carillon van den Westertoren begon te spelen en ’t was haar. of die klanken bekende, tastbare dingen waren, die hier binnen kwamen zweven.

Maar rondziende stond zij verbaasd. Tegen de wanden hingen groote schilderijen, fèl-kleurig, met harde tinten van oker en blauw en groen. Ook portretten van mannen en vrouwen maar zoo anders in haar oogen, dan die zij wel eens gezien had voor een winkelkast of bij den photograaf of op een enkelen Zondagmiddag in het Trippenhuis. Het was haar of de oogen van die portretten haar aanstaarden, verwonderd haar vroegen, wat zij hier deed . . .

En dicht bij haar, in een hoek ónder de dakpannen, stond een ijzeren ledekantje en op een rieten stoel een lampetkom met een stukje fèl-roze zeep als een fondant op de zitting. Dat was dus zijn woning! Hier leefde hij!

Zij was zelve nog niet veel weelde gewend. Maar toch voelde zij de armoede van dit bestaan en zij had kunnen weenen, bij 't zien van dat armzalige bedje.

Zij bleef staan bij een ezel. waarop een aangelegd doek stond en riep, wat beschroomd:

„Mantua !"

Hij hoorde haar nog niet.

„Mantua! Mantua!... lieveling!” verstoutte zij zich er achter te voegen.

Hij keerde zich nu om, schrikte even. maar toen hij haar zag, bezonde zijn gelaat, door de blijdschap van zijn oogen!

„Ben je daar... ben je daar... Heb je mij hier gevonden. . .

„Ja . . . hier ben ik . . . heelemaal ... en voor goed . . . doe met me wat je wilt... ik blijf eeuwig bij je.”

En nu, naast hem gaande zitten op een kist, vertelde zij hem hoe zij hier gekomen was, zonder te weten wat ze deed . . . dat zij niets anders kon . . .

Echter, hij raakte haar niet aan, bleef op een afstand van haar zitten, huiverig er voor, in de sfeer van haar lichaams-uitstraling te komen, keek heur maar ernstig en zacht-droevig in de oogen.