Kalverstraat

139

uitgemergeld wijf. ,,Die kèn ik wèl. Die heit bij ons in de straat ook een meissie weggehaald . . . lillijke . . .!”

Een paardevijg vloog over de hoofden der menschen heen, kwam met een kwak tegen Mantua’s hoed.

Een groot gejuich, een brul van pleizier, ging op uit het grauw.

,,Sla ’m toch op z'n smoel . . ."

,,Wel ja vader, geef ’m ’n opdonder . . . Als ie je wat terug doet, zal ik je helpen . . ."

Treesjc weende nu.

„Uw schuld vader . . . alles uw schuld . . . waarom wacht u niet, tot wij thuis zijn . . . waarom begint u op straat. . .’

Vlissingen, nu hij bij de Kalverstraat kwam, begon spijt te gevoelen over het opstootje. Hij wou niet graag zóó gezien worden door de groote winkeliers. Hij bleef even staan, richtte zich tot Mantua:

..Donder jij dan toch op . . . Wat heb jij met ons noodig...”

Hij gaf Mantua een duw . . . Mantua scheen even terug te zullen slaan . . . Maar hij zag Treesjes betraande oogen, voelde zich verteederd . . .

,,Ja, laat die man met rust!.. . zei een slagersknecht en duwde Mantua op zij . . . Anderen hielpen den slager en met een ge-jouw van pret en schik, duwden ze Mantua op naar de Krom-Elleboogsteeg, terwijl Vlissingen snel doorliep. Treesje bij de pols meesleurend.

Zij liet zich willoos mede trekken, voelde zich zwak en krachteloos, zoo opeens geplaatst voor het ruwe van de werkelijkheid. Vlissingen sprak geen woord. Hij had langzamerhand haar pols minder vast omkneld, liet haar nu geheel los. liep zóó met haar door naar de Taksteeg, duwde de deur van den nieuwen winkel open.

,,Naar binnen . . . Aan je werk ... En denk er aan, dat ik jou in 'toog zal houden, slobber!"

Zij keek in den winkel rond. Wat was het hier vreemd, koel. Zij leunde tegen het toonbankje, keek wezenloos naar de bloemen.

,,Bespuit de blommen in de kast... Zij zijn al bijkans dood ... Jij denkt zeker, dat het geld je vader op den rug groeit...”

Zij nam een gietertje en liet de fijne straaltjes water op de bladeren biggelen. Maar ze deed het traag en bedroefd, vond