Kalverstraat

135

meerdere beschaving scherp gevoelend tegen dat ordinaire, echt-steegjesmenschen-gedoe.

,,C’est le pantalon de monsieur votre mari, n'est-ce-pas madame?” riep nu ook Hirschfcld naar boven, als alle geeste-looze menschen, snel den geest van een ander navolgend.

,,Duis verstaaj ik niet hoor . . . klop maar even tegen de ruiten . . . Dirk is binnen . .

,,Ze verstaat geen Duis!” glunderlachte De Leeuw, zijn schouders van pret schurkend in zijn jas en even kloppend tegen de deur, waarvan de spiegelruit ook nog ondoorzichtig was door t krijtsop. Maar Vlissingen had ze al door een klein helder-gevlakt gaatje op 't glas gezien en de deur opentrekkend:

..Goeie morrege, goeie morrege ... de heeren brengen zeker goed nieuws, dat ze zoo vroolijk zijn! . . .

.,Goeie morgen Vlissingen,” zeiden ze terug. Maar toen De Leeuw het winkel tje van binnen zag, was hij opeens niet meer uitgelaten.

„Dat is bliksems mooi!” zei hij openhartig, rondkijkend met naijver in het vroolijke, deftige winkeltje, waar t geurde naar rozen, heliotroop en fijne, frissche aromen van jong groen.

„Dat kan in Berlijn staan! Dat zou Blumen-Schmidt Unter den Linden niet fijner hebben ingericht . . . Wie heeft dat zoo mooi geschilderd?” vroeg Hirschfeld.

„Fresco... ja, die man kent zijn vak!” zeide Vlissingen eerbiedig.

„Kent zijn vak? Die man is een artist!”

..Hoho . . . een artist. . . een knappe huisschilder is nog geen artist,” meende Hirschfcld.

„En ik noem elkeen, die zijn vak zóó verstaat een artist,” beweerde De Leeuw geërgerd, omdat op de knapheid van zijn kennis Fresco werd afgedongen. „Een coupeur, die een mooie jas snijdt, is bij mij óók een artist. . .”

„Nonsens. Ik heb een meisje in mijn winkel, en die heb ik te zeggen : „Teeken mij een model voor een schortje voorde Jordaan of teeken mij een model voor een schort, die voor Noord-Holland geschikt is en zij teekent het en ze weet precies de smaak van de menschen te treffen. Dan kan ik die óók een artiste noemen . . .”